ถูกหรือผิด เมื่อคิดแยกขยะ

“แยกไป รถเก็บขยะเขาก็เอาไปเทรวมกันอยู่ดี แล้วมันจะมีประโยชน์อันใดเล่า?”

“บัตรเลือกต้ังสองใบ ยังต้องอธิบายกันเป็นเดือน แล้วขยะมีตั้งเยอะต้ังแยะ จะแยกถูกเหรอ?”

คำถามเหล่านี้เป็นอุปสรรค์อันยิ่งใหญ่ที่ขัดขวางความคิดของเราที่ว่า “จะแยกขยะ” ตามที่ทั่วโลกเขาทำกันเสียที ก่อนที่เราจะแยะขยะ เราก็ต้องรู้ก่อนว่าแยกขยะแล้วจะมีผลดีอย่างไร และคุ้มค่ากับการเสียเวลามาแยกขยะหรือไม่ ในเมืองไทยเรานี้การแยกขยะที่เห็นๆ กันอยู่เอาอย่างง่ายที่สุดก็คือแยกขยะเปียกกับขยะแห้ง แล้วเราแยกแล้วจะมีประโยชน์อย่างไร ให้คนอื่นแยกขยะแทนเราไม่ได้หรือ คำตอบสำหรับคำถามนี้ก็มีอยู่เช่นกัน

หากเรามีจานกระดาษที่ใส่อาหารแล้วกินหมดแล้ว เรายังจับมันอยู่ และเราก็กินอาหารที่ใส่มาในจานนั้นเพราะเรามั่นใจว่าจานกระดาษนั้นสะอาด แต่เมื่อเราทิ้งจานกระดาษนั้นลงไปในถึงขยะแล้ว มันกลับกลายเป็นของสกปรกที่ไม่มีใครคิดอยากจะหยิบจับมันเลย Continue reading “ถูกหรือผิด เมื่อคิดแยกขยะ”

งานเสมียนที่เลือนหาย

วันนี้ ๓๐ พฤศจิกายน ๒๕๕๔ ฟังข่าวมาว่า เด็กนักเรียนตั้งแต่ชั้นประถมปีที่ ๑ ถึง ๖ ต้องเรียนด้วยแท็ปเลต อีกทั้งบทเรียนที่ทำขึ้นเพื่อใช้ในอุปกรณดังกล่าวก็เสร็จแล้ว
หวลคิดกลับไปถึงตอนเราเด็กๆ หัดคัดลายมือเป็นสิ่งที่ชอบเพราะถูกชมว่าเป็นคนลายมือสวย อนาคตการเขียนหนังสือด้วยมือจะเป็นของแปลก ของโบราณมั้ยนะ เพราะเด็กๆ จะเปลี่ยนทักษะไปเป็นสัมผัสหน้าจอและพิมพ์หรือจิ้มดีดบนคีย์บอร์ดแทน
ไดู้พูดคุยกับผู้อาวุโสที่อายุวัยเกษียณท่านเล่าว่า ย้อนไปห้าสิบหกสิบปีก่อน ใครเขียนหนังสือได้ถือเป็นคนที่เป็นที่ต้องการ “เสมียน” ไม่ใช่ใครจะเป็นกันได้ง่ายๆ ต้องลายมือสวยใช้ภาษาไทยถูกต้อง เป็นงานที่ได้รับการยกย่อง เพราะงานเอกสารต้องใช้คนเขียน
ต่อมาอีกราวยี่สิบปี เมื่อองค์กร/หน่วยงานต่างๆ นำวิทยาการการบริหารจัดการเข้ามาจัดระบบหน่วยงานมีแบ่งแยกกออกตามลักษณะงานเป็นหน่วยๆ เช่น งานเสมียน งานบัญชี งานช่าง ฯลฯ งานเสมียนจึงถูกนำไปรวมไว้ในงานธุรการ และคำว่าเสมียนค่อยๆ เลือนหายไปจากสังคมไทยไปราวๆ สิบกว่าปีแล้วเห็นจะได้ มี “งานธุรการ” เข้ามาแทนที่ จะว่าไปเป็นศูนย์รวมงานจิปาถะของหน่วยงาน/องค์กรนั้นๆ นั่นเอง
มุมมองส่วยตัว ลายมือถือเป็นเอกลักณ์เฉพาะตัวของแต่ละคน ใครลายมือไม่สวยหรืออ่านยากมักไม่ชอบเขียน เใครลายมืออ่านง่ายมักถูกชม ลายมือเปึนเหมือนรหัสลับของแต่ละคน บ่งบอกอารมณ์ความรู้สึกในขณะที่เขียน มีเลน่ห์ในตัวเอง
เมื่อเวลาผ่านไปประกอบกับการเปลี่ยนแปลงที่เรียกว่า ความเจริญทางเทคโนโลยีได้เข้ามา อุปกรณ์เหล่านั้นมีความสามารถแทนมือมนุษย์ได้จริงหรือ?

คิดไปตั้งไกล แค่ได้ยินข่าวนักเรียน ป.๑ ต้องใช้แท็ปเลตเท่านั้นเอง